برای بهروز

کاش به ما مدیریت احساسات + مدیریت زمان + مدیریت روابط انسانی و به طور کلی مدیریت را به ما می آموختند تا به ناگاه بعد از ورود به عرصه ای به نام بلوغ به محض برخورد اولین نگاه مکار به دنبال بازی دادن روان خود نمی رفتیم و همه چیز در برترین شرایط محیطی مدیریتی اتفاق می افتاد .حتی چیزی مثل ازدواج !
همیشه برایم این سوال بوده که چرا ما ابتدا به دنبال انگیزه هستیم و بعد تلاش؟ چرا اول تلاش نمی کنیم تا ادامه اون بهمون انگیزه های بیشتری بده برای ادامه دار شدن و دنباله دار بودن موفقیت .   و این سوال خیلی صریح و روشن ؟ چرا ما به طرز احمقانه ای خودمون رو در بازی های احساساتی چنان مغروق می کنیم که زمان این اکسیر زندگی رو فراموش می کنیم؟ چرا ما دنبال منابع سرشارتری برای ارضای درونیات انسانیمون نیستیم ؟ چرا ما وقت برای کتاب خوندن نمی گذاریم ؟
 آرزوئی که در ایران ما اتفاق نمی تواند بیافتد !

/ 0 نظر / 10 بازدید